Ang Oras Ayon Sa Iyo

Wala itong nalilimutan, dahil wala itong kailangang tandaan.
Hindi ito titindig sa kanyang alaala. Nginangatngat ng ngipin
ng panahon ang kahapon at itinatapon sa agos ng ilog, sa salaulang
lunsod, sa pagod na bitwin, sa kulubot na kamay at noo. Hindi ko
sinipot ang pagkikita sana natin kanina. Wala akong oras, sabi ko.
Isang pukol mula sa kanyang bahay patawid sa bakod, patungo sa
dawagan sa likod – ganito ibabalik sa akin ng oras ang paninisi ko.
Sumisikad ng lakas, nagtataboy ng sigla, nagpapaimpis ng laman sa
namimintog na masel: apoy na nagniningas, tumutupok, inaabo ang
bawat selula sa pag-usad at pagtanda. Hindi oras ang nagdudulot ng
panghihina. Kung matangi si Metusalem, parusa ang kaniyang korona.
Ang mabuhay ng siyam na raan at animnapu’t siyam na taon? Malapot
na lusak ito sa bibig, pamatok na kasing-itim ng kamagong, kasing bigat
ng bundok. Kung paano ko hinintay na mapalitan ang ngiping-kuneho
ko mula noong ako’y limang taong gulang, walang kasing inip ko ring
sinisipat maghapon kailan mububura ang krus sa noo tuwing Miyerkules
de Senisa. Tumungkab ka ng natutuyong sugat, alam mo ba? Maanghit,
nanlilimahid sa pawis, naliligo sa laway ang lahat mong ipinaalala.
Wala ka at naparito kang muli. Hindi oras ang humihilom sa hiwa.
Mabilis o mabagal, sinasabuyan pa rin ng liwanag ng araw ang bukid
tuwing umaga ng walang panunumbat. Pang-ilang tadyang na itong
nahalikan ko? Nag-aantada ba ang buwan at sasabihing, sana huling
gabi ko na ito? Kalokohang sabihin, hinihila mo pabalik ang oras.
Isang imperyo ng bagabag ang sinasadya mong sumakop sa akin.
Pagas na kabuhayan ang gaya nitong pag-asang sana’y mabalaho
ka sa pagdating, ngunit napatag ng oras ang mga lukab sa daan ko.

_____

Ito ay isa sa mga ehersisyo namin sa klase ni Luna Sicat-Cleto. Binigyan niya kami ng 20 salita at parirala, may takdang pagkakasunod-sunod. Kailangan namin itong magamit sa isang tula.

Advertisements